logo

29 Aralık 2017

It takes a village


Emel Ozaynaci
eozaynaci@damla.nl

It takes a village

Emel Özaynacı – Aktan
Elif heeft lang golvend haar, donkerblond, haarkleur van haar tante Hulya want ik ben veel donkerder.. Tenger postuur en eigenwijs gezicht met een te grote bril op het puntje van haar neus.

Haar kleine zweethandjes in mijn hand lopen we naar de basisschool. Eerste dag vandaag. Zij is pas 4 geworden. Haar rugzak, veel te groot voor haar postuur, hangt een beetje scheef op haar rug. De hengsels staan te ver uit elkaar voor haar schoudertjes.. Haar rugzakje is ook best zwaar, er zitten boterhammen in, fruit en twee pakjes drinken.. Daar waar zij normaal gesproken urenlang doorkletst over van alles en nog wat is ze nu opmerkelijk stil. Ze kijkt nieuwsgierig om zich heen en kijkt dan zenuwachtig naar mij..

Ik ontwijk haar blik en probeer niet oog in oog met haar te komen. Heb een brok in mijn keel.. Ik blijf flink knipperen met mijn ogen.. Waarom vind ik dit zo moeilijk?

Het zijn meerdere zaken die door mijn hoofd spoken.. Haar officiële start met school betekent een start met het krijgen van verantwoordelijkheden, het meten van prestaties en het realiseren van doelen. De gestelde verwachtingen, haar ontwikkeling.. De waarde die wij hangen aan haar ontwikkeling.. Verwachtingen die zullen toenemen naarmate zij ouder wordt. De orde in een klas waar je je aan dient te houden.. De regels. De groepsdynamiek, erbij willen horen.. Relaties aangaan, vriendschappen vormen. Natuurlijk komt dit alles Elif ten goede. Natuurlijk is dit het beste voor haar. Natuurlijk moet zij naar school. Maar mijn moeder instinct wil haar niet loslaten. Nog niet. Zij is nog zo klein. En afhankelijk en kwetsbaar.

En.. Wat mij ook dwars zit.. Zij spreekt nog niet heel goed Nederlands. Haar Turks beheerst zij daarentegen beter, uitgebreide vocabulaire en ook grammaticaal.
Daar hebben wij een bewuste keuze in gemaakt, want uit het logopedisch advies dat wij gekregen hebben werd geadviseerd om eerst de moedertaal te leren. Een rare term trouwens “moedertaal vadertaal”. Waarom noemen ze het überhaupt moedertaal? Primaire taal of secundaire taal vind ik duidelijker. Maar dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ze er geen rangorde in willen aanbrengen.
Maar goed, als ze het Turks tijdens de eerste taalontwikkeling niet meekrijgen, dan wordt het moeilijker om aan te leren. Want Nederlands wordt de primaire taal op school, met sporten, met buitenspelen, eigenlijk overal. Dus Nederlands leren ze sowieso wel.
Dat moet goedkomen, het is een slimme meid, dus die draait wel mee. Ze kan in het Nederlands de belangrijkste zaken communiceren en that’s what matters. Zij heeft er al twee jaar peuterspeelzaal op zitten. Alsof alle kleuters perfect algemeen beschaafd Nederlands spreken. En zo niet, dan ook prima, mijn man ik zitten allebei in het onderwijs, dus wij kunnen haar daarin ondersteunen en begeleiden..

De keuze voor haar school was ook een pittig traject. We hebben meerdere scholen bezocht en vergeleken. We hebben gekeken naar de onderwijsvisie, maar ook de ambiance, de extra’s, het aantal scholiertjes in een klas, speelruimte, hygiëne en ook.. De samenstelling van de groepen. Wij willen Elif niet op een te witte school doen. Daar waar vele ouders in mijn omgeving op zoek gaan naar een ‘niet te zwarte school’, ben ik op zoek naar een goede mix. Een goede weerspiegeling van de maatschappij. Is het raar dat ik als allochtoon zo een keuze maak? Haar op een zwarte school plaatsen heeft niet mijn voorkeur. Maar te wit wil ik ook niet, ik wil namelijk niet dat zij de enige troetelallochtoon wordt van de klas en dat zij continu in twee werelden moet leven. Zoals ik dat had toen ik klein was..
Mijn ouders hebben er destijds voor gekozen om mij in te schrijven op christelijke (vaak witte) scholen. Want mensen die geloven hebben godsvrees en zijn streng doch rechtvaardig. Ja daar zat ik dan als enige moslim in een klas vol met christelijke kindjes. Elke ochtend als er voor werd gelezen uit de Zoutkorrel of de Bijbel en er gebeden moest worden, dan sloeg ik mijn handen niet ineen, maar dan opende ik ze richting de hemel naar mijn god. Want de boodschap is hetzelfde, alleen het adres is anders dacht ik toen.

Ik was anders en het is niet leuk om als klein kind anders te zijn. Je wilt juist vooral niet opvallen en gewoon geaccepteerd worden. Thuis was ik Turks en op school Nederlands. Op school schaamde ik mij voor het Turkse en als het niet te zien zou zijn, had ik het faliekant ontkent. Mijn moeder die een hoofddoek droeg, mocht van mij niet het schoolplein op als ze mij kwam ophalen maar ze moest buiten het hek wachten. Ik schaamde mij voor haar.
En dat terwijl mijn ouders zo hard hun best deden, het allerbeste met mij voor hadden. Hun leven draaide om de kinderen. Als wij maar de kansen kregen die zij niet hadden gehad. Als ik maar ging studeren. Als ik maar financieel onafhankelijk zou worden. Zal er een dag komen dat Elif zich zal schamen voor mij? Of voor haar identiteit?

Helaas kwam ik er rond mijn twintigste pas achter dat het hebben van twee culturen juist een verrijking is.. Dat ik mij nergens voor hoef te schamen en dat het juist iets is waar ik trots op mag zijn. Ik heb het voorrecht, deel uit te kunnen maken van twee culturen. Ik schakel erg makkelijk tussen twee talen (nu onderhand 5 talen), ik heb kenmerken en gedragseigenschappen van zowel de Nederlandse individualistische als de Turkse collectivistische cultuur. Met roots in Turkije maar mijn toekomst hier in Nederland. Want wat is identiteit eigenlijk? Waar verleen je je identiteit aan? Is het je bloed? Ik heb Turks bloed, dus ben ik Turks? Is het waar je je normen en waarden van meekrijgt? Dan ben ik Nederlands? Is het waar je toekomst ligt? Waar je bent geboren? Is het geografisch bepaald? Dan ben ik wereldburger!

Ik heb veel geworsteld met mijn identiteit en moet je je voorstellen dat er in mijn tijd niet eens een Wilders of Baudet was (wel ergens op de achtergrond een Jan Maat geloof ik). Er was geen social media en er was geen IS die uit naam van de Islam allemaal erge dingen deed. Er was geen hetze gaande tegen de Islam. Dit zijn de zaken waar mijn dochtertje mee te maken gaat krijgen en waar zij haar eigen weg in moet vinden.

Moet zij nu, omdat zij donkere ogen en donker haar heeft, zichzelf eerst bewijzen? Zal zij, met alles wat zij doet, altijd met -1 achterstand beginnen? Zal haar CV later sneller uitgesloten worden omdat zij geen Chloe of Lotte heet? Zal zij in haar carrière obstakels tegenkomen? Moet zij zichzelf altijd verdedigen als zij zegt dat zij moslim is? 50% kans dat het antwoord op bovenstaande vragen een ‘JA’ is. En dat doet mij pijn. Ik ben hier geboren en getogen, ik heb mijn strepen verdiend en ben daar waar ik wil zijn. Maar zij staat nog aan het begin. Ik wil uitgaan van de overige 50%, ‘NEE’.

Het veranderen van een negatieve wereldbeeld begint bij ons. Wij zijn nu de ouders van de toekomstige managers, onderwijzers, politieke leiders, opiniemakers. Laten wij onze kinderen vooral leren dat verschillen verrijken en niet raar of vies zijn. Laten wij onze kinderen vooral leren eerst zichzelf en daarna anderen te accepteren. De wereld is nu eenmaal aan het globaliseren, laten wij daar met haar allen het beste van maken. Want alleen kan ik het niet. It takes a whole village to raise a child.. Ik kan Elif al het moois dat ik bezit en weet meegeven.. Maar als dat op het schoolplein, op de arbeidsmarkt, in de samenleving, in de media met de grond gelijk word gemaakt, kan ik keer op keer opnieuw beginnen.

Ik knijp in Elifs kleine handjes en we gaan samen haar nieuwe klas tegemoet. Zij verstopt haar gezicht en schermt zich af. Ik zie nu al voor mij hoe zij 8 jaar later, met opgeheven hoofd dit gebouw zal verlaten.. Een mooie toekomst tegemoet..

Share
450 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • It takes a village

    29 Aralık 2017 Auteurs

    It takes a village Emel Özaynacı - Aktan Elif heeft lang golvend haar, donkerblond, haarkleur van haar tante Hulya want ik ben veel donkerder.. Tenger postuur en eigenwijs gezicht met een te grote bril op het puntje van haar neus. Haar kleine zweethandjes in mijn hand lopen we naar de basisschool. Eerste dag vandaag. Zij is pas 4 geworden. Haar rugzak, veel te groot voor haar postuur, hangt een beetje scheef op haar rug. De hengsels staan te ver uit elkaar voor haar schoudertjes.. Haar rugzakje is ook best zwaar, er zitten boterhammen in...
  • Brandbrief aan Halbe Zijlstra kersverse minister van minister van Buitenlandse Zaken

    01 Kasım 2017 Auteurs

    Geachte minister, Ik richt mij –denk ik- wel namens een kleine half miljoen Nederlandse Turken. Hoewel ik geen officiële vertegenwoordiger van deze groep, kan ik u gezien mijn breed netwerk verzekeren dat ik hun emoties en wensen goed ken. Na het record van de langstdurende formatie is er eindelijk een nieuw kabinet. Daar zijn wij met z`n allen erg blij om. Jullie hebben laten zien dat ondanks 4 diverse verkiezingsprogramma’s één regeringsprogramma kan worden gevormd. Naar mijn idee is er geen ander beter Nederlands export product dan ...
  • Neresi Gurbet, Neresi Sıla

    07 Haziran 2017 Auteurs

    Bu yazının sipariş işareti “gidişi hüzünlendiren kadife sesli bir dostun  “İnsan zamanını durdurmak istediği yere aittir” sözü oldu. Söz kendisine aitse  ‘aşk olsun! bu söze,  ‘turnayı gözünden vurmussun’ demek  geldi iҫimden.     İnsanı duraksattıran bir saptama; yazma heveslisini kıskandıran cinsten. Bu sözden sonra melankölik yanım gurbet türkülerini getirirken yadıma, yalnızlık ҫeken köyüm – Özvatan`daki Kalaycık tepesine düşündüm yine.           Ne mistik bir ҫekiciliği var. Zamanımı durdurmak istediğim yerlerin başında orası gelir. Bil...
  • SPIRITUEL UYANIŞ ZAMANI

    04 Haziran 2017 Auteurs

    Günlük koşuşturmammanın  içinde iç sesimizi duyabilmek için ne kadar zamanımız var ? Yoksa hep bir yerlere  yetişmenin, herseyi zamanında ve doğru yapmanın telaşı içinde miyiz ? Sağlık kontrollerimizi aksatmıyoruz, düzenli besleniyoruz, spora vakit ayırıyoruz; peki ya ruhumuzun ihtiyaçlarını karşılıyormuyuz?  Ya da ruhumuz ne istiyor biliyor muyuz? Bütün bunların yanısıra şimdi sırada bambaşka bir hedef var: RUHUMUZU BESLEMEK, ona inanmak ve onun sesiyle hareket etmek istiyoruz. Bu amaҫla  Belçika ve Hollanda`da  kişisel eğitimler başlatt...