logo

31 Mayıs 2017

Studie buitenland


Emel Ozaynaci
eozaynaci@damla.nl

De laatste tijd horen we in de media steeds vaker het geluid dat studenten met een niet-Westerse achtergrond, moeilijker aan een stageplek komen, of aan een baan. Waarom is dat eigenlijk? Daar zijn (onder andere door het CPB) diverse onderzoeken naar gedaan, er zijn daar meerdere redenen voor te noemen. Maar tussen alle genoemde redenen vielen er twee mij op: het ontbreken van een professioneel netwerk en het ontbreken van extracurriculaire activiteiten zoals bestuurlijke ervaring en buitenlandervaring tijdens de studie.

Toen ik zelf in het derde jaar zat van mijn studie, wilde ik graag naar het buitenland. Ik had een voorlichting bijgewoond over werken of studeren in het buitenland en mijn verlangen om zelfstandig de wereld te verkennen was aangewakkerd. Voor het eerst zelfstandig, in een vreemd land, het leek mij fantastisch.

Maar er was één probleem: hoe zou ik ooit goedkeuring krijgen van mijn ouders? Zo beschermend als ik ben opgegroeid had ik het voorgevoel dat mijn ouders dit nooit zouden accepteren. Ik besloot de gok te wagen en legde het voor aan mijn ouders. Het eerste wat mijn moeder zei was “ wat als ze je ontvoeren? Wat als ze je drogeren? Sen cok safsin seni kandirirlar”. Nee, volgens mijn moeder was het niet bespreekbaar. Mijn vader daarentegen was stil. Nu is hij van nature niet spraakzaam, maar dit was een andere soort stil zijn. Een positieve stilte, alsof hij het aan het overwegen was. En overwegen is goed, dat is in elk geval geen “nee”.

Welk land zou ik dan kiezen vroeg mijn vader? Ik wilde naar Finland (vraag mij niet waarom). Na een aantal goede gesprekken met mijn ouders, en ongeveer drie weken later, was de zogenoemde kogel door de ‘moskee’. Ik mocht naar het buitenland. Mijn ervaring in Helsinki kon beginnen.

En wat ik toen nog niet wist, was dat ik toen al het eerste interessante element toevoegde aan mijn CV voor mijn toekomstige werkgevers.

Met hard werken en studeren, binnen vier jaar je opleiding afronden is helemaal niets mis mee, maar tegenwoordig kijken steeds meer organisaties niet alleen naar wat je weet, maar ook naar wie je bent. Zij zoeken mensen die niet alleen hun denkvermogen hebben ontwikkeld, maar ook hun sociale kwaliteiten. Bijvoorbeeld bestuursfuncties, sportieve prestaties, commerciële ervaring, fondsenwerving voor de lokale moskee, organisatie van evenementen, vrijwilligerswerk, bijbanen, stage in het buitenland, politieke activiteiten. Allemaal zaken waar je persoonlijke kwaliteiten inzet die een extra punt kunnen betekenen voor sollicitaties.

Ik heb die 5 maanden in Helsinki meer geleerd dan in mijn vier jarige studie. Op school kan je veel leren, maar niet alles. De zelfstandigheid, omgaan met geld en andere verantwoordelijkheden, het leren maken van verstandige keuzes, vooruitplannen, leren communiceren en omgaan met andere culturen, het leren of verbeteren van een nieuwe taal heb ik daar allemaal geleerd. En tijdens mijn verblijf daar realiseerde ik mij ook hoe goed ik het thuis heb, hoe waardevol mijn familie is en hoe erg ik gesteld ben op mijn gezin en dat het thuis eigenlijk wel heel fijn is..

Helaas merk ik nu, 15 jaar later, dat er nog steeds ouders zijn die hun dochter of zoon niet naar het buitenland sturen voor hun studie. Ik heb als docent en coach vele studenten gesproken die zo graag wilden, maar niet mochten. Of ze mogen wel, maar dan naar het bedrijf van een kennis of familielid in de geboortestad van de ouders. De coördinator van de International Office vroeg hoe de bedrijvigheid was in Kayseri. Hoezo vroeg ik? “Omdat er zoveel studenten stagelopen”. Ik heb maar aangegeven dat het een soort Sillicon Valley is van Turkije, terwijl de echte reden ons allen bekend is. Hoe goed bedoeld ook, als je als Nederturk stage gaat lopen in Turkije, maakt dat niet veel indruk. Je kiest namelijk voor de meest veilige manier.

Gun je zoon of dochter die zelfstandigheid, laat ze keihard onderuitgaan en zelf weer opkrabbelen. Want geloof mij, dat kunnen ze. En ze zullen sterker dan ooit terugkomen. Ok.. wellicht komen ze terug met een studieschuld, maar zie het dan als een investering. Arsa alacaginiza, cocugunuza yatirim yapin.

Zodat je kind kan laten zien dat hij/zij meer is dan een vreemde allochtone naam, dat hij/zij meer is dan de studie die hij volgt en dat hij/zij meerdere interesses heeft en midden in de wereld staat.

Share
706 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • It takes a village

    29 Aralık 2017 Auteurs

    It takes a village Emel Özaynacı - Aktan Elif heeft lang golvend haar, donkerblond, haarkleur van haar tante Hulya want ik ben veel donkerder.. Tenger postuur en eigenwijs gezicht met een te grote bril op het puntje van haar neus. Haar kleine zweethandjes in mijn hand lopen we naar de basisschool. Eerste dag vandaag. Zij is pas 4 geworden. Haar rugzak, veel te groot voor haar postuur, hangt een beetje scheef op haar rug. De hengsels staan te ver uit elkaar voor haar schoudertjes.. Haar rugzakje is ook best zwaar, er zitten boterhammen in...
  • Brandbrief aan Halbe Zijlstra kersverse minister van minister van Buitenlandse Zaken

    01 Kasım 2017 Auteurs

    Geachte minister, Ik richt mij –denk ik- wel namens een kleine half miljoen Nederlandse Turken. Hoewel ik geen officiële vertegenwoordiger van deze groep, kan ik u gezien mijn breed netwerk verzekeren dat ik hun emoties en wensen goed ken. Na het record van de langstdurende formatie is er eindelijk een nieuw kabinet. Daar zijn wij met z`n allen erg blij om. Jullie hebben laten zien dat ondanks 4 diverse verkiezingsprogramma’s één regeringsprogramma kan worden gevormd. Naar mijn idee is er geen ander beter Nederlands export product dan ...
  • Neresi Gurbet, Neresi Sıla

    07 Haziran 2017 Auteurs

    Bu yazının sipariş işareti “gidişi hüzünlendiren kadife sesli bir dostun  “İnsan zamanını durdurmak istediği yere aittir” sözü oldu. Söz kendisine aitse  ‘aşk olsun! bu söze,  ‘turnayı gözünden vurmussun’ demek  geldi iҫimden.     İnsanı duraksattıran bir saptama; yazma heveslisini kıskandıran cinsten. Bu sözden sonra melankölik yanım gurbet türkülerini getirirken yadıma, yalnızlık ҫeken köyüm – Özvatan`daki Kalaycık tepesine düşündüm yine.           Ne mistik bir ҫekiciliği var. Zamanımı durdurmak istediğim yerlerin başında orası gelir. Bil...
  • SPIRITUEL UYANIŞ ZAMANI

    04 Haziran 2017 Auteurs

    Günlük koşuşturmammanın  içinde iç sesimizi duyabilmek için ne kadar zamanımız var ? Yoksa hep bir yerlere  yetişmenin, herseyi zamanında ve doğru yapmanın telaşı içinde miyiz ? Sağlık kontrollerimizi aksatmıyoruz, düzenli besleniyoruz, spora vakit ayırıyoruz; peki ya ruhumuzun ihtiyaçlarını karşılıyormuyuz?  Ya da ruhumuz ne istiyor biliyor muyuz? Bütün bunların yanısıra şimdi sırada bambaşka bir hedef var: RUHUMUZU BESLEMEK, ona inanmak ve onun sesiyle hareket etmek istiyoruz. Bu amaҫla  Belçika ve Hollanda`da  kişisel eğitimler başlatt...