logo

20 Mayıs 2017

Tanış Benimle


Ahmet Turkmen
aturkmen@damla.nl

In mijn eerste column stel ik me graag voor. Ik ben Ahmet Türkmen (41) en heb een behoorlijk verslavingsverleden waarin ik een hoop heb meegemaakt. Lang heb ik gedacht dat ik voor altijd ‘Ahmet de verslaafde’ zou blijven, maar gelukkig kan ik tegenwoordig zeggen dat ik een nieuw leven heb, zonder drugs. Binnenkort vier ik dat ik zeven jaar clean ben. Daar is een hele geschiedenis aan vooraf gegaan en dit wil ik in mijn columns met jullie delen. Ik ben geboren in (Sivas Gemerek) Turkije en als klein jongetje samen met mijn moeder verhuisd naar mijn vader in Duitsland. De laatste jaren woon ik in Nederland.

Als puber vond ik thuis bij mijn ouders geen echte aansluiting. Er was veel onenigheid en onbegrip naar elkaar en ik probeerde vaak te sussen; ik voelde veel spanning waar niet over werd gepraat. En ik kon daar als hoog gevoelige jongen niet mee omgaan. Ik zocht mijn heil elders, daar waar ik wel begrepen werd en aandacht kreeg. Dat was op straat, in gezelschap van jongeren die me weliswaar op mijn gemak lieten voelen, maar die ook experimenteerden met drugs. Als je – zoals veel mensen – geboren wordt met de aanleg voor verslaving dan kan zoiets uit de hand lopen. En dat gebeurde ook bij mij. Ik ging steeds meer gebruiken en uiteindelijk ben ik 17 jaar verslaafd geweest aan harddrugs.

Ik omschrijf het wel eens als een trein waar je inzit en niet meer uit kunt stappen. Je leven wordt bepaald door de verslaving. En dat is vreselijk. Je wilt wel stoppen, je wilt het wel anders, maar het lukt niet. Je zelfbeeld brokkelt steeds verder af en je gelooft er niet meer in. Alles raakte ik kwijt. Baan, vrouw, kinderen, geld. Ik stond aan de afgrond toen ik met twee vuilniszakken in de hand voor de poorten van de gevangenis stond. Ik dacht dat ik dood ging en dat leek me op dat moment eigenlijk het beste. Dan was ik er vanaf en had niemand meer last van mij en vooral ikzelf niet, want schuldgevoel en schaamte naar mijn familie speelden hier een grote rol in. Juist toen ik dacht dat alles verloren was, kwam ik in contact met een reclasseringsambtenaar die me liet inzien dat ik naar een verslavingskliniek moest gaan. Eerst wilde ik niet omdat ik vond dat ik mijn familie moest beschermen tegen praatjes van de omgeving. Ik dacht dat het allemaal gekken, junks, alcoholisten waren die hulp zochten bij een kliniek of bij een psychiater. Maar toen ik me er eenmaal aan overgaf, bleek het de beste beslissing ooit. Ik leerde praten over mijn gevoelens en ik mocht er zijn.

De volgende belangrijke stap naar mijn herstel was een vrouw die in de kliniek kwam vertellen over haar verslavingsverleden en dat ze inmiddels al 1,5 jaar clean was. Er gloorde hoop. Dan kon ik dat misschien ook! Ik maakte kennis met zelfhulp en ontdekte dat er ook voor mij een nieuw leven mogelijk was. Ik heb die kans met beide handen aangegrepen. Het was hard werken. En nog. Vooral het omgaan met  (zelf)stigma is moeilijk. Ik heb daarom besloten om er mijn beroep van te maken om open te zijn over mijn verleden, anderen te helpen met hun herstel en hoop te geven aan hen die – net als ik 7 jaar geleden – dat duwtje nodig hebben om verder te komen. Ik werk nu als coach/ervaringsdeskundige in de verslavingszorg en ik heb mijn eigen bedrijf Herstelkompas waarmee ik o.a. het project Tanis Benimle uitvoer. Dit doe ik ook in de Turkse gemeenschap. Zie www.tanis-benimle.nl Hierover de volgende keer meer.

Share
1851 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • Dernekleşiyor muyuz yoksa çeteleşiyor muyuz?

    07 Şubat 2020 Auteurs

    Türkiye`de siyaset yapma hangi motifle ise Avrupa`da dernekcilik de aynı gerekce ile; nufuz, çıkar, rant ve itibar dilenciliĝi. İstisnalar genel kaideyi bozmayacak kadar azınlıkda ve marjinal kalıyor. Türkiye`de cami sayısı artıyor ancak ahlaki duruşda aynı paralellikde ilerleme yok gibi. Hollanda`da da dernek sayımız  artıyor ama etkinliĝimiz lobi gücümüzün esamesi yok gibi. Burda elbette sorgulamak istediĝim camiler deĝil toplum zihniyeti. Avrupa`daki Türkler olarak, yoplum hayatının her alanında son derece profosyonelce örgütlen...
  • Milliyetcilik Manifestosu

    28 Aralık 2019 Auteurs

    Yakın coĝrafyamız, terör olayları, Ortadoĝu, Uygur dramı ama bir de göçmenliĝin getirdiĝi sürekli kendini konumlama arayışı ‘kimlik ve milliyetcilik’ üzerinde bizi sürekli düşündürüyor. Ben yeniden evrensen insan haklarına saygılı, kuşatıcı bir milliyetcilik manfestosunun yazılması gerekliĝını düşünüyorum. Milliyetcilik duygu mudur, fikir-doktorin midir yoksa ne zaman, hangisidir? Başka sol bir bakış açısına göre de milliyetcilik;  insanın sevdiĝı bir kadına ille sadece benim olacaksın diye zorlaması bir nevi oteriter, faşist bi...
  • Siyaset Manifestosu

    26 Ocak 2019 Auteurs, Internationaal, Tüm Manşetler

    Yaklaşan 31 Mart yerel seçimleri açıklanan başkan adayları eksenli tartışmalarla -biz yurt dışındaki Türklerin de- gündemde. Hollanda`da aktif siyaset yapan biri olarak Türkiye`deki siyaset kültürü üzerine kıyaslarla tesbitlerimi aktarmak istedim. Seçimler demokrasinin adeta şöleni- renk cümbüşü gibidir. Hür iradelerin, farklı fikirlerin argumanlarla, beklentilerle ortaya döküldüĝü, geleceĝe yol çizildiĝi mevsim. O halde ortak kader tayininde her kesimin eşit tercih ve bu tercihi beyan hakkı esasdır. Türkiye`de siyasetin istenilen kalite ve h...
  • It takes a village

    29 Aralık 2017 Auteurs

    It takes a village Emel Özaynacı - Aktan Elif heeft lang golvend haar, donkerblond, haarkleur van haar tante Hulya want ik ben veel donkerder.. Tenger postuur en eigenwijs gezicht met een te grote bril op het puntje van haar neus. Haar kleine zweethandjes in mijn hand lopen we naar de basisschool. Eerste dag vandaag. Zij is pas 4 geworden. Haar rugzak, veel te groot voor haar postuur, hangt een beetje scheef op haar rug. De hengsels staan te ver uit elkaar voor haar schoudertjes.. Haar rugzakje is ook best zwaar, er zitten boterhammen in...