logo

29 Aralık 2017

It takes a village


Emel Ozaynaci
eozaynaci@damla.nl

It takes a village

Emel Özaynacı – Aktan
Elif heeft lang golvend haar, donkerblond, haarkleur van haar tante Hulya want ik ben veel donkerder.. Tenger postuur en eigenwijs gezicht met een te grote bril op het puntje van haar neus.

Haar kleine zweethandjes in mijn hand lopen we naar de basisschool. Eerste dag vandaag. Zij is pas 4 geworden. Haar rugzak, veel te groot voor haar postuur, hangt een beetje scheef op haar rug. De hengsels staan te ver uit elkaar voor haar schoudertjes.. Haar rugzakje is ook best zwaar, er zitten boterhammen in, fruit en twee pakjes drinken.. Daar waar zij normaal gesproken urenlang doorkletst over van alles en nog wat is ze nu opmerkelijk stil. Ze kijkt nieuwsgierig om zich heen en kijkt dan zenuwachtig naar mij..

Ik ontwijk haar blik en probeer niet oog in oog met haar te komen. Heb een brok in mijn keel.. Ik blijf flink knipperen met mijn ogen.. Waarom vind ik dit zo moeilijk?

Het zijn meerdere zaken die door mijn hoofd spoken.. Haar officiële start met school betekent een start met het krijgen van verantwoordelijkheden, het meten van prestaties en het realiseren van doelen. De gestelde verwachtingen, haar ontwikkeling.. De waarde die wij hangen aan haar ontwikkeling.. Verwachtingen die zullen toenemen naarmate zij ouder wordt. De orde in een klas waar je je aan dient te houden.. De regels. De groepsdynamiek, erbij willen horen.. Relaties aangaan, vriendschappen vormen. Natuurlijk komt dit alles Elif ten goede. Natuurlijk is dit het beste voor haar. Natuurlijk moet zij naar school. Maar mijn moeder instinct wil haar niet loslaten. Nog niet. Zij is nog zo klein. En afhankelijk en kwetsbaar.

En.. Wat mij ook dwars zit.. Zij spreekt nog niet heel goed Nederlands. Haar Turks beheerst zij daarentegen beter, uitgebreide vocabulaire en ook grammaticaal.
Daar hebben wij een bewuste keuze in gemaakt, want uit het logopedisch advies dat wij gekregen hebben werd geadviseerd om eerst de moedertaal te leren. Een rare term trouwens “moedertaal vadertaal”. Waarom noemen ze het überhaupt moedertaal? Primaire taal of secundaire taal vind ik duidelijker. Maar dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ze er geen rangorde in willen aanbrengen.
Maar goed, als ze het Turks tijdens de eerste taalontwikkeling niet meekrijgen, dan wordt het moeilijker om aan te leren. Want Nederlands wordt de primaire taal op school, met sporten, met buitenspelen, eigenlijk overal. Dus Nederlands leren ze sowieso wel.
Dat moet goedkomen, het is een slimme meid, dus die draait wel mee. Ze kan in het Nederlands de belangrijkste zaken communiceren en that’s what matters. Zij heeft er al twee jaar peuterspeelzaal op zitten. Alsof alle kleuters perfect algemeen beschaafd Nederlands spreken. En zo niet, dan ook prima, mijn man ik zitten allebei in het onderwijs, dus wij kunnen haar daarin ondersteunen en begeleiden..

De keuze voor haar school was ook een pittig traject. We hebben meerdere scholen bezocht en vergeleken. We hebben gekeken naar de onderwijsvisie, maar ook de ambiance, de extra’s, het aantal scholiertjes in een klas, speelruimte, hygiëne en ook.. De samenstelling van de groepen. Wij willen Elif niet op een te witte school doen. Daar waar vele ouders in mijn omgeving op zoek gaan naar een ‘niet te zwarte school’, ben ik op zoek naar een goede mix. Een goede weerspiegeling van de maatschappij. Is het raar dat ik als allochtoon zo een keuze maak? Haar op een zwarte school plaatsen heeft niet mijn voorkeur. Maar te wit wil ik ook niet, ik wil namelijk niet dat zij de enige troetelallochtoon wordt van de klas en dat zij continu in twee werelden moet leven. Zoals ik dat had toen ik klein was..
Mijn ouders hebben er destijds voor gekozen om mij in te schrijven op christelijke (vaak witte) scholen. Want mensen die geloven hebben godsvrees en zijn streng doch rechtvaardig. Ja daar zat ik dan als enige moslim in een klas vol met christelijke kindjes. Elke ochtend als er voor werd gelezen uit de Zoutkorrel of de Bijbel en er gebeden moest worden, dan sloeg ik mijn handen niet ineen, maar dan opende ik ze richting de hemel naar mijn god. Want de boodschap is hetzelfde, alleen het adres is anders dacht ik toen.

Ik was anders en het is niet leuk om als klein kind anders te zijn. Je wilt juist vooral niet opvallen en gewoon geaccepteerd worden. Thuis was ik Turks en op school Nederlands. Op school schaamde ik mij voor het Turkse en als het niet te zien zou zijn, had ik het faliekant ontkent. Mijn moeder die een hoofddoek droeg, mocht van mij niet het schoolplein op als ze mij kwam ophalen maar ze moest buiten het hek wachten. Ik schaamde mij voor haar.
En dat terwijl mijn ouders zo hard hun best deden, het allerbeste met mij voor hadden. Hun leven draaide om de kinderen. Als wij maar de kansen kregen die zij niet hadden gehad. Als ik maar ging studeren. Als ik maar financieel onafhankelijk zou worden. Zal er een dag komen dat Elif zich zal schamen voor mij? Of voor haar identiteit?

Helaas kwam ik er rond mijn twintigste pas achter dat het hebben van twee culturen juist een verrijking is.. Dat ik mij nergens voor hoef te schamen en dat het juist iets is waar ik trots op mag zijn. Ik heb het voorrecht, deel uit te kunnen maken van twee culturen. Ik schakel erg makkelijk tussen twee talen (nu onderhand 5 talen), ik heb kenmerken en gedragseigenschappen van zowel de Nederlandse individualistische als de Turkse collectivistische cultuur. Met roots in Turkije maar mijn toekomst hier in Nederland. Want wat is identiteit eigenlijk? Waar verleen je je identiteit aan? Is het je bloed? Ik heb Turks bloed, dus ben ik Turks? Is het waar je je normen en waarden van meekrijgt? Dan ben ik Nederlands? Is het waar je toekomst ligt? Waar je bent geboren? Is het geografisch bepaald? Dan ben ik wereldburger!

Ik heb veel geworsteld met mijn identiteit en moet je je voorstellen dat er in mijn tijd niet eens een Wilders of Baudet was (wel ergens op de achtergrond een Jan Maat geloof ik). Er was geen social media en er was geen IS die uit naam van de Islam allemaal erge dingen deed. Er was geen hetze gaande tegen de Islam. Dit zijn de zaken waar mijn dochtertje mee te maken gaat krijgen en waar zij haar eigen weg in moet vinden.

Moet zij nu, omdat zij donkere ogen en donker haar heeft, zichzelf eerst bewijzen? Zal zij, met alles wat zij doet, altijd met -1 achterstand beginnen? Zal haar CV later sneller uitgesloten worden omdat zij geen Chloe of Lotte heet? Zal zij in haar carrière obstakels tegenkomen? Moet zij zichzelf altijd verdedigen als zij zegt dat zij moslim is? 50% kans dat het antwoord op bovenstaande vragen een ‘JA’ is. En dat doet mij pijn. Ik ben hier geboren en getogen, ik heb mijn strepen verdiend en ben daar waar ik wil zijn. Maar zij staat nog aan het begin. Ik wil uitgaan van de overige 50%, ‘NEE’.

Het veranderen van een negatieve wereldbeeld begint bij ons. Wij zijn nu de ouders van de toekomstige managers, onderwijzers, politieke leiders, opiniemakers. Laten wij onze kinderen vooral leren dat verschillen verrijken en niet raar of vies zijn. Laten wij onze kinderen vooral leren eerst zichzelf en daarna anderen te accepteren. De wereld is nu eenmaal aan het globaliseren, laten wij daar met haar allen het beste van maken. Want alleen kan ik het niet. It takes a whole village to raise a child.. Ik kan Elif al het moois dat ik bezit en weet meegeven.. Maar als dat op het schoolplein, op de arbeidsmarkt, in de samenleving, in de media met de grond gelijk word gemaakt, kan ik keer op keer opnieuw beginnen.

Ik knijp in Elifs kleine handjes en we gaan samen haar nieuwe klas tegemoet. Zij verstopt haar gezicht en schermt zich af. Ik zie nu al voor mij hoe zij 8 jaar later, met opgeheven hoofd dit gebouw zal verlaten.. Een mooie toekomst tegemoet..

Share
1004 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • CEBERÛTLAR İÇİN İDAM CEZASI GERİ GELSİN

    05 Ocak 2021 Auteurs

    Değerli Dostlarım ve Okurlarım,Her yılın sonunda veya başında yazmakta olduğum, geçmiş yılın değerlendirmesi ve gelecek yılın beklentileri konusunda, bu yıl ne yazacağım konusunu düşünürken, az önce eşim ile yaptığımız sohbet sırasında, Türkiye’de bir günde öldürülen dört kadın konusu gündeme geldi. Şöyleydi medyadaki başlıklar: Aksaray‘da bir markette çalışan 2 çocuk annesi Saadet Korkmaz, ayrılmak istediği Ramazan T. tarafından 5 yerinden bıçaklanarak öldürüldü.Muğla‘da ise Hafize Günakın isimli kadın, nişanlı olduğu erkek tarafından t...
  • Dernekleşiyor muyuz yoksa çeteleşiyor muyuz?

    07 Şubat 2020 Auteurs

    Türkiye`de siyaset yapma hangi motifle ise Avrupa`da dernekcilik de aynı gerekce ile; nufuz, çıkar, rant ve itibar dilenciliĝi. İstisnalar genel kaideyi bozmayacak kadar azınlıkda ve marjinal kalıyor. Türkiye`de cami sayısı artıyor ancak ahlaki duruşda aynı paralellikde ilerleme yok gibi. Hollanda`da da dernek sayımız  artıyor ama etkinliĝimiz lobi gücümüzün esamesi yok gibi. Burda elbette sorgulamak istediĝim camiler deĝil toplum zihniyeti. Avrupa`daki Türkler olarak, yoplum hayatının her alanında son derece profosyonelce örgütlen...
  • Milliyetcilik Manifestosu

    28 Aralık 2019 Auteurs

    Yakın coĝrafyamız, terör olayları, Ortadoĝu, Uygur dramı ama bir de göçmenliĝin getirdiĝi sürekli kendini konumlama arayışı ‘kimlik ve milliyetcilik’ üzerinde bizi sürekli düşündürüyor. Ben yeniden evrensen insan haklarına saygılı, kuşatıcı bir milliyetcilik manfestosunun yazılması gerekliĝını düşünüyorum. Milliyetcilik duygu mudur, fikir-doktorin midir yoksa ne zaman, hangisidir? Başka sol bir bakış açısına göre de milliyetcilik;  insanın sevdiĝı bir kadına ille sadece benim olacaksın diye zorlaması bir nevi oteriter, faşist bi...
  • Siyaset Manifestosu

    26 Ocak 2019 Auteurs, Dünya, Tüm Manşetler

    Yaklaşan 31 Mart yerel seçimleri açıklanan başkan adayları eksenli tartışmalarla -biz yurt dışındaki Türklerin de- gündemde. Hollanda`da aktif siyaset yapan biri olarak Türkiye`deki siyaset kültürü üzerine kıyaslarla tesbitlerimi aktarmak istedim. Seçimler demokrasinin adeta şöleni- renk cümbüşü gibidir. Hür iradelerin, farklı fikirlerin argumanlarla, beklentilerle ortaya döküldüĝü, geleceĝe yol çizildiĝi mevsim. O halde ortak kader tayininde her kesimin eşit tercih ve bu tercihi beyan hakkı esasdır. Türkiye`de siyasetin istenilen kalite ve h...