Değerli dostlarım nisan ayı içerisinde bizler için çok kıymetli olan bir Avrupa seyahatine çıkmıştık. Bu nedenle son üç haftadır sizlerle bu köşede buluşamadık. Bu kısa denebilecek ayrılıktan sonra çok şükür sağ salim Anavatan’a döndük ve siz kıymetli okurlarımla tekrar birlikteyiz.

Avrupa seyahatimizin gayesi muhtelif Avrupa ülke ve şehirlerindeki eğitim sistemlerini, günlük yaşamlarını ve kültürel durum ve gelişmeleri incelemek ve alınabilecek güzellikleri insanımıza ve ülkemize taşımaktı. Bu amaca uygun olarak gezimiz boyunca Hollanda, Almanya, Fransa, İsviçre ve Belçika’daki pek çok şehir ve kurumu kapsayan çok boyutlu ve çokuluslu bir geziyi tamamlamış olduk.

Koltuğuma tamamen gömülmüş bir şekilde Spielberg’in ünlü filmi Saving Private Rian’ı (Er Rian’ı Kurtarmak) seyrederken çarpıcı savaş sahneleri beni tuttu, bir zaman tünelinden geçirerek yıllar öncesine, küçücük bir çocuk olduğum günlere götürdü. Ağabeyim ile beraber rahmetli amcamın önüne diz çökmüşüz, amcam anlatıyor biz dinliyoruz. “Arabistan’da bir yerde bir tabur askeriz. Akşamın karanlığı ovaya çökmüş. İngilizler önümüzdeki tepelik bölgede sayısız topun namlusunu bize doğru çevirmişler. Bir ateşleseler, değil canlı kalmak, belki de ovada yüz yıl hiç ot bitmeyecek. Biz de ne yapalım, karanlıktan faydalanarak topların taa yanına kadar süründük ve İngilizlerin mevzisinin altına gizlendik”. Üzerinden onlarca yıl geçmesine rağmen seyrettiğim film, amcamın anlattıklarını canlandırarak sanki beni savaşın ortasına bırakmıştı. “Toplar sabaha karşı ateş kusmaya başladığı zaman yer, gök, dağ, taş, sanki bütün kâinat ve mahlûkat topların emrine uymuşlar, zangır zangır sallanıyordu. Toz ve duman, kan ve barut kokusu ortalığı kaplamıştı. Topların sesi kesildiği zaman yerimizden doğrulduk ve üzerlerine atıldık. Arkadaşlarım tek tek yere düşüyordu. Birden sırtımdaki namlunun dürtmesi ile irkildim. Ancak o zaman 17 nefer kaldığımızın farkına vardım”.

Başlıksız

 Sanırım onüç ondört yıl kadar önceydi. Yağmurlu bir ilkbahar günü okuldan çıkmış  evlerimizin olduğu istikamete, daha doğrusu annesi ve babası çalışan ve bizim için bir toplantı salonu bir kulüp evi havasında olan arkadaşımızın evine doğru yürüyorduk. Islanan sadece kafamız oluyordu. Çünkü yağmur taneleri her gün giyilmekten üzerinde görülmeyen bir yağ tabakası oluşan lacivert cekeletlerimizin üzerinde durmakta zorlanıyorlardı. Eve vardıktan sonra ilk işimiz çay demleyip ana caddeye bakan mutfak penceresinin önündeki masaya oturup perdeyi sonuna kadar açıp sigara ve demli çay  ve bir müzik eşliğinde bugünkü hayat felsefimizin temellerini atıyorduk soru cevap oyunlarıyla. Bu yağmurlu ilkbahar günündeki soru cevap oyunununda sorulan bir soru ve cevabı hala aklımdadır

Prof. Mehmet Aksit, hoogleraar software engineering aan de Universiteit Twente, heeft op 18 april jl. in Den Haag de HOGIAF Award ontvangen in de categorie 'Beste Turks-Nederlandse Academicus'. Hij kreeg deze prijs uit handen van Henk Bleker, staatsecretaris van EL&I.

De onderscheidingen werden uitgereikt in het kader van de 400-jarige diplomatieke betrekkingen en handelsrelatie tussen Nederland en Turkije. Deze worden dit jaar gevierd met onder andere een bezoek van de Turkse President Gül.