Baharın Ortasında Gidenler

Hayatın en garip tarafı, her şeyin aynı anda hem devam etmesi hem de eksik kalmasıdır. Baharın ortasında göçüp giden sevdiklerimizden sonra bunu daha iyi anlıyorum. Onların ardından kalan özlem bazen sabahın erken saatlerinde çimenlerin üzerinde biriken çiy damlaları gibi sessiz ve ağır oluyor.

Günler yine geçiyor. Hayat bir şekilde akıp gidiyor. Geziyoruz, yiyoruz, içiyoruz. Bazen gülüyoruz, kahkahalar atıyoruz. Bazen de içimizden bir şeyler kopuyor; üzülüyoruz, hatta kimi zaman isyan ediyoruz. Yorulduğumuz anlar oluyor. İnsan olmanın bütün ağırlığıyla baş başa kaldığımız anlar…

Ama şunu da biliyorum: Siz hiçbir zaman gerçekten gitmediniz.
Bir gülüşte varsınız. Bir bakışta. Bir şarkının içinde, bir sokak köşesinde, beklemediğimiz bir anda aklımıza düşen bir hatırada… Bunalınca, yorulunca, eğlenirken, hayatın içinde savrulurken… Hep bir yerden bize eşlik ediyorsunuz. Bir çay demlenince kokusunda, bur kahve tadında belirirsiniz bazen…

Belki de sevdiklerimiz tamamen gitmez. Onlar hayatın akışı içinde görünmez bir yere yerleşir. Biz yürürken, konuşurken, gülerken, hatta susarken bile bizimle birlikte yürürler.
Ve biz her yeni güne, içimizde taşıdığımız o sessiz hatıralarla devam ederiz.

Çünkü hayat devam eder…
Ama sevgi hiçbir yere gitmez.

Yeşim Sevince 13.03.26