Bir gün, kimseye haber vermeden, kapıyı usulca çekip çıkacakmışsın gibi

Sen gittikten sonra hayat devam edecek elbette. Otobüsler yine kalkacak, yağmur yine camlara vuracak, insanlar yine aceleyle bir yerlere yetişecek. Ama bazı anlarda, hiç beklenmedik bir anda, bir şarkının ortasında ya da akşamüstü ışığı odaya aynı senin sevdiğin açıyla düştüğünde, biri durup “Buradan bir Yeşim geçti” diyecek içinden. Ne tamamen hüzünle, ne de tamamen gülümseyerek… Daha çok, iç ısıtan bir sızıyla.

Yazdığın satırlar bir gün bir başkasının gecesine denk düşecek. Seni hiç tanımayan biri, kelimelerinin arasında kendi kalp atışını bulacak. Seslendirdiğin videolar, belki yıllar sonra, tozlu bir akşamda açılacak; o an odada bulunan herkes bir anlığına susacak. Seni sevenler gözlerini kaçıracak, sevmeyenler bile boğazındaki düğümü anlamlandıramayacak. Çünkü bazı insanlar gittikten sonra bile ortamdan tamamen çekilmez sadece görünmez olurlar.

Sonra bir gün, tribünler dolacak, o takım şampiyon olacak. Kalabalığın coşkusu göğe yükselirken biri birden seni hatırlayacak. Belki omzuna dokunur gibi olacak o anı. “Bunu görmeliydi,” diyecek içinden. Ve ardından, yarı gülerek yarı iç çekerek, “KARTAL gibi yaşadı,” diye fısıldayacak.

Güçlü, inatçı, daime yüksekte, ama aslında yuvasına çok bağlı bir kuş gibi…

Zaman geçtikçe adın daha az anılacak, yüzün daha zor hatırlanacak. Ama tamamen silinmeyeceksin. Çünkü bazı insanlar anılarda bir tarih gibi değil, bir his gibi kalır. Sen de öyle kalacaksın: Birinin cesaretinde, birinin merhametinde, birinin kahkahasında senden küçük bir parça yaşayacak.

Ve en sonunda, bu dünyadan gerçekten uçup gitmiş olacaksın, geri dönüşü olmayan, tek yönlü bir yolculukla. Ne korku ne pişmanlık… Daha çok, uzun bir günün ardından gelen derin bir dinlenme gibi. Arkanda bıraktığın her şey yavaş yavaş sakinleşecek; ama senin geçtiğin yerlerde görünmez bir iz, silinmeyen bir sıcaklık kalacak.

Çünkü bazı hayatlar uzun oldukları için değil, dokundukları için hatırlanır.

Ve sen… dokunanlardansın.

Yeşim Sevince 26.02.2026