Ramazan’da Funda İleri ile Birlik ve İnsanlık Üzerine

Ramazan ayı, sadece oruç tutulan bir ay değildir. Ramazan; insanın kendini sorguladığı, kalbini yumuşattığı, paylaşmanın ve dayanışmanın anlamını yeniden hatırladığı özel bir zamandır.

Bu ay boyunca farklı iftar programlarına, toplantılara ve buluşmalara katılıyorum. Her gittiğim yerde aynı duyguyu hissediyorum: Bir sofranın etrafında insanlar bir araya geldiğinde, aslında bizi ayıran şeylerin ne kadar küçük olduğunu fark ediyoruz.

Hollanda’da yetişmiş bir Türk kadını olarak ailemden aldığım en önemli nasihatlardan biri şuydu:

İnsanları asla ayırma, kimsenin onurunu zedeleme ve kapına geleni geri çevirme.

Bu yüzden hayatım boyunca bana gelen insanlara; onların ırkına, dinine, mezhebine ya da politik görüşüne bakmadan elimden geldiğince yanında olmaya çalıştım. Çünkü insanın değeri, kimliğinden çok insanlığında saklıdır.

Ne var ki bazen kendi toplumumuz içinde bile hâlâ aşamadığımız ayrımlar olduğunu görmek beni üzüyor. İnsanlar birbirini hâlâ “ocu”, “bucu” diye etiketleyebiliyor. Oysa hayatın gerçeği çok açık: Bu dünyada her şey insanlarla oluyor.

İlerleme de, değişim de, umut da insanla mümkün.

Politikada başarılı olmak için illa belirli bir kesimin seçmeni olmak gerektiğini söyleyenlere inat ise şunu söylemek isterim: Benim yolum insanları ayırmak değil, insanları bir araya getirmektir.

Benim için siyaset; bir tarafın değil, herkesin yanında durabilmektir.

Benim adım Funda İleri. Ve ben bu yolda, kimseyi dışlamadan, insanları kategorilere ayırmadan, birlikte daha güçlü bir toplum inşa edebileceğimize inanarak yürümeye devam edeceğim.

Bu yol her zaman kolay olmadı. Bazen yalnız kalmayı da göze aldığım zamanlar oldu; tıpkı yeni bir politik yolculuğa atıldığım bugünlerde olduğu gibi. Ama bunu her zaman doğru bildiğim değerlerden vazgeçmemek için yaptım.

Çünkü inanıyorum ki insan bazen yalnız da kalsa, doğru olanın yanında durabilmelidir.

Bu düşünceyi en derinden hissettiğim anlardan biri de Hac ziyaretim sırasında oldu. Kâbe’nin etrafında dünyanın dört bir yanından gelen insanlar vardı. Farklı diller konuşuyorduk, farklı kültürlerden geliyorduk, ama hepimiz aynı duanın içindeydik. O an şunu çok net hissettim: İnsanlar arasında kurduğumuz duvarlar aslında sandığımız kadar güçlü değil. Kalpler açıldığında, farklılıklar değil ortak insanlığımız öne çıkıyor.

Ramazan bize tam da bunu hatırlatır:

Birlikte olmayı, birbirimizi anlamayı ve insanlığımızı kaybetmemeyi.

Bu karmaşık dünyada karşı karşıya durarak değil, ancak ve ancak birlikte durarak yarına çıkabiliriz